کابل زره پوش لزوماً نباید در زیر زمین دفن شود، اما برای دفن مستقیم مناسب است. کابلهای زرهدار معمولاً در موقعیتهای زیرزمینی بهویژه برای دفن مستقیم در مناطق صخرهای استفاده میشوند، زیرا میتوانند استحکام مکانیکی کابل را افزایش داده و از آسیبهای مکانیکی جلوگیری کنند.
در روش دفن مستقیم کابل زرهی باید به نکات زیر توجه شود:
کف گودال حفاری شده باید یک لایه خاک نرم و بدون سنگ یا سایر زباله های سخت باشد، در غیر این صورت باید یک لایه خاک نرم یا ماسه به ضخامت 100 میلی متر گذاشته شود. خاک اطراف کابل نباید حاوی موادی باشد که غلاف فلزی کابل را خورده کند و باید جدا شود و با خاک جایگزین شود.
عمق دفن نباید کمتر از 0.7 متر باشد (در مناطق سردسیر، کابل ها باید زیر لایه یخ زده گذاشته شوند).
پس از اتمام کار کابل گذاری، یک لایه خاک نرم یا ماسه ریز با ضخامت 100 میلی متر باید روی آن گذاشته شود و سپس با یک صفحه محافظ بتنی با عرض پوشش 50 میلی متر فراتر از دو طرف قطر کابل پوشانده شود.
غلاف فلزی کابل زره پوش باید به طور قابل اعتماد در هر دو انتها به زمین متصل شود و مقاومت زمین نباید از 10 Ω تجاوز کند.
در مکان هایی که کابل ها بدون ساختمان های دائمی از آن عبور می کنند، پایه ها باید دفن شوند و پایه های کابل نیز باید در محل اتصالات و خم ها دفن شوند.
دلیل اتصال کابل زرهی به زمین، افزایش ایمنی و قابلیت اطمینان است. اتصال به زمین می تواند دستگاه محافظ را به حرکت درآورد و از حوادث شوک الکتریکی جلوگیری کند. در عین حال، می تواند پتانسیل لایه های محافظ هر هسته را تراز کند و از وقوع پدیده تخلیه جلوگیری کند. در صورت عدم اتصال به زمین، جریان بالایی که از کابل عبور میکند، جریانهای گردابی را در نوار فولادی زرهدار ایجاد میکند که باعث گرم شدن کابل و به طور بالقوه باعث اتصال کوتاه یا سوختن میشود.
